woensdag 16 maart 2022

Patchin Place, New York City.



In het begin van de 20e eeuw werd Patchin Place populair bij schrijvers en kunstenaars, met zijn kleine woningen, die los stonden van maar nog steeds toegankelijk waren voor het caféleven van het dorp. Sanitair binnenshuis, elektriciteit en stoomwarmte werden in 1917 toegevoegd.
[8] In 1920 verkocht Grace I. Patchin Stuart, het laatst overgebleven lid van de Patchin-familie, het pand aan de Land Map Realty Corporation en de huizen werden omgebouwd tot kleine appartementen. [9] E. E. Cummings verhuisde drie jaar later; hij schreef dat "de bovenste verdieping achterkamer op 4 Patchin Place ... betekende Veiligheid & Vrede & de waarheid van dromen & de gelukzaligheid van werk".

De modernistische schrijfster Djuna Barnes had in de jaren 1910 in Greenwich Village gewoond, maar had het grootste deel van de jaren 1920 en 30 in Europa doorgebracht. Ze verhuisde in 1941 naar een appartement van anderhalve kamer op # 5 Patchin Place. Toen een ontwikkelaar in 1963 voorstelde om de huizen op Patchin en het nabijgelegen Milligan Place af te breken om een hoog flatgebouw neer te zetten, verliet ze haar appartement om een protestbijeenkomst te vertellen dat ze zou sterven als ze moest verhuizen. Gemeenschapsactivisten, onder leiding van de toekomstige burgemeester Ed Koch, slaagden erin Patchin Place te redden, en in 1969 werd het een mijlpaal[8] met de oprichting van het Greenwich Village Historic District.

Patchin Place blijft fysiek vrijwel onveranderd. Het heeft nogzijn 19e-eeuwse gasstraatlantaarn - een van de slechts twee in New York City, en de enige die nog steeds licht geeft, hoewel het licht nu elektrisch is. Het gebruik is echter veranderd: dezelfde privacy die ooit schrijvers en kunstenaars had aangetrokken, sprak ook psychotherapeuten aan, die zich daar in de jaren 1990 begonnen te vestigen en de straat transformeerden in wat een psycholoog "therapierij" noemde. Vanaf 2003 was Patchin Place de thuisbasis van ongeveer 35 bewoners en 15 therapeutenpraktijken.

donderdag 18 november 2021

Minimalistische en gezellige kerstsfeer in een klein huis in Zweden.


Deze kleine 19e-eeuwse boerderij ligt in een klein dorpje in het noorden van Zweden. Het interieur is doordrenkt van warmte, comfort en rustieke charme, met veel natuurlijke materialen, oude meubels en accessoires en keukengerei - eenvoudig maar met een twist. Kerstdecor geschikt gekozen: bescheiden en gezellig, met gele slingers, bloemen, kransen en een overvloed aan kaarsen.

dinsdag 10 augustus 2021

Hôtel Carnavalet, woonplaats van Madame de Sévigné.

 
Read all: paris-fvdv

De geschiedenis van het Hôtel Carnavalet gaat terug tot 1548 en het is een van de oudste herenhuizen (hôtels) van Parijs. Het werd gebouwd in opdracht van Jacques des Ligneris, voorzitter van het Parlement van Parijs. 30 Jaar later kwam het in het bezit van de weduwe van de edelman Kernevenoy, een Bretonse naam die door de Parijzenaars werd verfranst tot Carnavalet. In 1655 gaf de architect François Mansart het renaissancistische pand zijn huidige aanblik en creëerde twee nieuwe vleugels. Tot 1880 kende het pand beroemde bewoners waaronder Madame de Sévigné. Zij behoorde tot de hoge Franse adel en werd als schrijfster bekend door haar brieven, die tot de klassieken in de Franse literatuur worden gerekend. De schrijfster en markiezin de Sévigné woonde hier van 1677 tot en met 1696, daarna kwam het in handen van magistraten en financiers. In 1866 werd het Hôtel Carnavalet overgenomen door de stad Parijs. In die tijd geeft Baron Haussmann de stad opnieuw vorm waardoor een groot deel van het historische hart van de hoofdstad gedoemd was te verdwijnen. Het idee om een museum te creëren werd toen geboren om zo de herinneringen uit het verleden te kunnen bewaren. Het museum opende zijn deuren in 1880.


In oktober 2016 sloot het museum voor het publiek om een groot renovatieproject te starten

Wat kan je zoal verwachten? Ruim 3900 m² aan tentoonstellingsruimte met 3.800 tentoongestelde werken. (Slechts een klein deel uit de collectie, het museum bezit meer dan 625.000 werken) De route door het museum, dat bestaat uit twee herenhuizen, strekt zich uit over 1,5 kilometer en vertelt chronologisch de historie van de stad Parijs. Van de oudheid tot de 20e eeuw. De evolutie van de hoofdstad wordt vanuit alle hoeken ontcijferd, of het nu gaat om de architectonische transformatie, de gebruiken, de manier van leven, het politieke, artistieke of zelfs religieuze aspect. Je ontdekt iconische sculpturen van het Parijse landschap waar je vroeger langs liep die in werkelijkheid replica’s zijn omdat de originelen worden bewaard in het Musée Carnavalet.

maandag 9 augustus 2021

I follow the steps of Emily Prager and Lulu Book: Wuhu Diary




In 1994 Emily Prager adopted a 7-month-old baby in China. Almost five years later, she goes back with LuLu, now a little American girl, to spend three months in Wuhu, the town where her daughter was born in Anhui Province, Southern China, searching for clues to unlock the mystery of LuLu. Emily's is the only non-Chinese face on the streets but Lulu, as a native of the town, is sacrosanct. Mother, daughter and townspeople become involved in a relationship of warmth and complexity that stands politics and prejudice on its head. It is Lulu's joy and pride at having found them that people cannot get over. After all, this is the same town that threw her away.


Tie San Hotel



Geng Fu Xing (Fenghuang Food Street)

woensdag 4 augustus 2021

Birth house of Emily Dickinson's mother.


 Norcross, William, House - Monson MA

Built in 1775, this Federal style structure was a very active social center as a tavern. The building is a wood square structure with a monitor roof, but around a huge center chimney. It was a popular tavern with a large ball room on the upper. The house became a boarding house for the Monson Woolen Co. in the late 19th century. The building was restored as a private residence in the 1970's.

waymarkingNorcross_William_House_Monson_MA

zaterdag 27 maart 2021

Simone de beauvoir en Sartre in Algerije.


Simone de Beauvoir en Sartre wilden naar de Sahara

Algerije is in deze periode een Franse kolonie, niet lang erna zal de Algerijnse oorlog uitbreken. Zij had het al 2 keer geprobeerd, maar in lukte het, zij kon 2 zitplaatsen voor hen bespreken bij vrachtauto's

Ghardaia

Simone schrijft: De stad was mijn vasthoudendheid waard. Ze vormde een kubistisch schilderij van een prachtige opbouw, witte en okergele vierhoeken, blauwig in het felle licht, stapelden zich piramide gewijs op. Dwars op de top van een heuvel stond een bouwsel van terracotta, enorm, buitensporig en trots, de moskee.


De locatie werd in 1982 toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst van UNESCO.

cultureleholland/de-versterkte-steden-van-mzab-valley

stunningtravel/de-berberse-oasestad-ghardaia

Ze bezochten Benis Isguen



Van hieruit begon de reis per vrachtwagen
Simone: deze morgen toen de vrachtwagen de rotsenrij die de Vallei afsluit over was, steeg er een enorm rode zon op. Deze zon blijft in mijn herinnering geëtst als een symbool van gelukkige uren.

 Ze rijden door de Sahara

Simone: De laatste dagen reden we door langs de voet van gigantische citadellen en cyclopische muren, zwart als lavasteen. De aarde was veranderd in een maanlandschap. 

Taverne Charley.

O p Boulevard Garibaldi nr. 20 stond de Taverne Charley, die in 1933 werd geopend en nu is verdwenen. Simone de Beauvoir vestigde zich er gr...